Aktor komediowy i reżyser, prawdziwa osobowość w historii włoskiego kina. Począwszy od swoich pierwszych filmów (jako aktor) w "Głosie księżyca" Federico Felliniego, osiąga znaczący sukces (jako aktor i reżyser) razem z Massimo Troisi w Non ci resta che piangere.
Jego największe dzieło to bez wątpienia "Życie jest piękne" ("La vita è bella"), bajka osadzona w okrutnej rzeczywistości faszyzmu i obozów koncentracyjnych, która prowadzi Go do kandydatury, do aż siedmiu Oskarów, z których trzy zostają mu przyznane (za najlepszą muzykę, najlepszy film zagraniczny i dla najlepszego aktora w roli głównej).
W Chiedo Asilo (film Marca Ferreriego), Benigni wciela się w wyjątkowgeo, bardzo lubiącego dzieci wychowawcę przedszkolnego. Jego kłopoty zaczynają się gdy razem z dziećmi odwiedza przedsiębiorstwo, gdzie pracują ich ojcowie, w konsekwencji tej wizyty wychodzi na jaw, że wychowawca czyta dzieciom książki o tematyce politycznej. Ten film bedący mieszaniną poezji i słodyczy, to przykład tworczości Benigniego w latach'70.
W "Głosie księżyca" ("La voce della luna") Benigni współpracuje z Federico Fellini (to Jego ostatni film); Benigni gra tutaj Ivo Salviniego, bardzo naiwnego człowieka, podróżującego, razem z prefektem Gonnelli (Paolo Villaggio) po Nizinie Padańskiej i słuchającego głosu księżyca. Kiedy udaje im się zdobyć kawałek księżyca, organizują imprezę zwaną "gnoccata", podczas której żartują z rzeczywistości pokazywanej przez włoską telewizję.
W "Non ci resta che piangere", Begnini i Massimo Troisi przenoszą się w czasie do roku 1492; żyjąc w rzeczywystość Średniowiecza, spotkają m.in.Leonardo Da Vinci i próbują zatrzymać Krzysztofa Kolumba, aby przeszkodzić Mu w odkryciu Ameryki.
Jednym z najzabawniejszych filmów Benigniego jest "Johny Wykałaczka" (Johnny Stecchino). Aktor wciela się tutaj w kierowcę, przypominajacego do złudzenia bosa mafii, poszukiwanego przez mafiozów, których zdradził. Jest to film pełen zabawnych zwrotów akcji i jak wszystkich kolejnych filmach Benigniego, w roli kobiecej wystpiła w nim jego żona, Nicoletta Braschi.
Innym zabawnym filmem jest "Potwór" (Il mostro). Benigni z powodu wielu nieporozumień, jest ścigany przez policję, która uważa Go za niebezpiecznego krymynalistę, a w roli policjantki badającej tę sprawę występuje (Nicoletta Braschi).
"Pinokio", pierwszy film po Oskarze, to po prostu historia drewnianego pajacyka Pinokio, nie odniósł on tak dużego sukcesu jak "Życje jest piękne".
Kolejne wielkie dzieło, to jego ostatni film "Tygrys i śnieg" (La tigre e la neve), o tematyce podobnej do tej z filmu Życie jest piękne, tyle że akcja zostaje umieszczona w dramatycznym kontekście irackim. Mimo wszystko film ten nie zostaje tak samo doceniony, prawdopodobnie w wyniku niezrozumienia go przez krytykę.