Bernardo Bellotto urodził się w Wenecji w 1721, w rodzinie mieszczańskiej o tradycjach malarskich. Wujek, Antonio Canale, zwany Canalettem, nauczył Bellotto fachu malarza. Bellotto przybrał także przydomek wujka i upodobnił się do niego ze zdolnością malowania widoków miast.

 

Bernardo w podróży do San Petersburga, gdzie powinien był się udać, zatrzymał się w Warszawie, gdzie pozostał na zawsze.

Ówczesny król Polski, Stanisław August Poniatowski, na tronie od 1764 roku, uczynił z niego malarza dworu królewskiego w 1768 roku. Król zlecił Bellotto wykonanie obrazów do ozdobienia sal Zamku Ujazdowskiego.

Dzieła te niestety nie zachowały się. 

Bellotto, przy pomocy syna Lorenzo, namalował CYKL 26 WIDOKÓW WARSZAWY, które później zostały ulokowane w Zamku Warszawskim, w Sali Canaletta (specjalnie mu poświęconej).

Realizacja była długa i pracowita: Canaletto korzystał z ciemni optycznej; dzięki niej, widok , który miał być namalowany odbijał się na szkle, na którym znajdował się przezroczysty papier, na nim utrwalano obraz, następnie przenoszony na płótno.

Obraz był uchwycony z różnych punktów widzenia i wzbogacany o szczegóły, dlatego też niemożliwe jest ustalenie z którego miejsca wykonano malowidło.

Widoki Canaletta zrealizowane są z precyzją, dokładnością oraz pasją dokumentarzysty. To pozwoliło artystom i architektom, po drugiej wojnie światowej, na odbudowę miasta, na podstawie jego dzieł.

Wygląd dzisiejszej Warszawy wiele zawdzięcza mistrzowi weneckiemu, który wybrał to miasto i Polskę jako swoją drugą ojczyznę. Tu również zmarł w listopadzie 1780 roku, został pochowany w Kościele Kapucynów przy ulicy Miodowej.

Imponujący jest Widok Warszawy uchwycony od strony Pragi. Przepiękna panorama miasta z Zamkiem Królewskim, kościołami, kamienicami i Wisłą.