| Prawo obowiązujące Polaków we Włoszech |
| Wpisany przez Deelaylah | |||||||||||
|
Zgodnie w ustawą nr 30 z dnia 06 lutego 2007 r. karta pobytu dla obywateli Unii Europejskiej została zniesiona i zastąpiona przez zameldowanie w odpowiednim terytorialnie urzędzie gminy (comune). W związku z wprowadzonymi zmianami kompetencje zostały przekazane biurom meldunkowym (Ufficio Anagrafe), których urzędnicy – mimo licznych szkoleń – często wykazują się niestety brakiem znajomości obowiązujących przepisów. Skutkuje to żądaniem od obywateli UE okazania dokumentacji niewymaganej przez ustawę, nieuznawaniem tzw. autodichiarazione (dopuszczalnej w świetle włoskiego prawa) oraz innymi biurokratycznymi utrudnieniami.
Postaram się przedstawić pokrótce najważniejsze z obowiązujących obecnie przepisów w taki sposób, by ułatwić osobom udającym się do urzędu gminy egzekwowanie swoich praw. Najlepszym narzędziem jest zabranie ze sobą wydrukowanych ustaw i okólników (przedstawionych w niniejszym artykule), które będą wystarczającym dowodem na potwierdzenie naszych słów (oczywiście należy posiadać przy tym wszystkie wymagane dokumenty). W razie napotkania wyjątkowo opornego urzędnika należy pamiętać, że każdy urzędnik ma swojego przełożonego oraz że zobowiązani są oni do przestrzegania prawa. W ostateczności pozostaje zgłoszenie do odpowiednich władz tzw. omissione d’atti d’ufficio. Obywatele UE mogą przebywać (w jakimkolwiek celu, również zawodowym) na terytorium Włoch do 90 dni bez żadnych formalności, wyłącznie na podstawie dokumentu tożsamości (paszportu lub dowodu osobistego). W przypadku pobytu powyżej 90 dni należy wykazać posiadanie odpowiednich środków na utrzymanie oraz ewentualnie ubezpieczenia zdrowotnego, co ma zabezpieczyć państwo włoskie przed zbytnim obciążeniem systemu socjalnego. W biurze meldunkowym należy przedstawić następujące dokumenty: 1. Dowód tożsamości – paszport lub dowód osobisty Uwagi praktyczne: Ostatnio zdarza się, że niektórzy urzędnicy żądają od obywateli nowych i nowszych państw Unii okazania paszportu, utrzymując, że Włochy nie uznają innych dokumentów obywateli krajów, które nie podpisały Konwencji Paryskiej Rady Europy z dnia 13 grudnia 1957 r. (nie mylić z konwencją o ekstradycji podpisaną również w Paryżu, tego samego dnia), regulującej to właśnie zagadnienie. Polska rzeczywiście nie podpisała i nie ratyfikowała ww. Konwencji, lecz na stronie włoskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, w sekcji “Visti e passaporti”, polski dowód osobisty wymieniany jest razem z paszportem jako dokument upoważniający do wjazdu i pobytu na terenie Włoch. Ponadto unijna dyrektywa 2004/38/CE (art. 4,1 i 5,1) jasno mówi, że dowód osobisty jest dokumentem wystarczającym. Z dniem 21 grudnia 2007 r. (30 marca 2008 r. w przypadku portów lotniczych) Polska wraz z innymi ośmioma krajami wchodzi do strefy Schengen, więc problem dokumentów powinien zniknąć całkowicie. 2. Codice fiscale (nie zawsze wymagany)
3. Środki utrzymania: a) pracownik na umowę o pracę (co najmniej jeden z poniższych dokumentów):
b) pracownik na umowę o współpracę (co.co.co., co.co.pro.):
c) pracownik na zasadzie samozatrudnienia (co najmniej jeden z poniższych dokumentów):
d) studenci i osoby kształcące się:
e) pozostałe osoby:
Uwagi praktyczne: w okólniku nr 19 z dnia 6 kwietnia 2007 Ministerstwo Spraw Wewnętrznych zamieściło tabelę przedstawiającą obowiązującą w 2007 r. wysokość środków utrzymania:
4. Ubezpieczenie zdrowotne:
W przypadku występowania o zameldowanie krewnych obywatela UE (małżonka, potomstwa w wieku poniżej 21 lat lub na utrzymaniu petenta, potomstwa małżonka, krewnych wstępnych w linii prostej (rodziców, dziadków) na utrzymaniu petenta lub krewnych wstępnych małżonka) należy przedstawić:
W przypadku krewnych nie posiadających obywatelstwa jednego z państw Unii Europejskiej należy przedstawić również kartę pobytu (carta di soggiorno per familiare di cittadino UE), wydawaną przez kwesturę.
W momencie złożenia wniosku o zameldowanie otrzymuje się zaświadczenie o jego złożeniu, następnie straż miejska przeprowadza kontrolę mającą na celu ustalenie, czy wnioskodawca rzeczywiście mieszka pod wskazanym adresem. W przypadku pomyślnego zakończenia postępowania obywatel UE może wystąpić o wystawienie zaświadczenia o zameldowaniu oraz włoskiego dowodu osobistego. Zgodnie z punktem 10 okólnika nr 39 z dnia 18 lipca 2007 r. obywatele UE posiadający ważną kartę pobytu (a nie zameldowani wcześniej w miejscu zamieszkania) nie są zobowiązani do przedstawienia powyższej dokumentacji, gdyż sama karta pobytu stanowi dowód, iż wnioskodawca spełnia wymogi ustawy nr 30. W tym przypadku biuro meldunkowe powinno zlecić jedynie straży miejskiej kontrolę pod wskazanym przez petenta adresem oraz odebrać mu kartę pobytu, przekazując ją następnie kwesturze.
Uwagi praktyczne: Nie wszystkie urzędy gminy zgadzają się z przytoczonym powyżej punktem okólnika, twierdząc też, że przepisy meldunkowe traktują brak zameldowania jako wykroczenie, a więc czyn podlegający grzywnie w wysokości od 51,65 euro do 258,23 euro (art. 11,2 ustawy 1228/1954). Po 5 latach legalnego pobytu obywatel Unii ma prawo ubiegać się o prawo stałego pobytu, przedstawiając w urzędzie gminy dokumentację potwierdzająca, iż nadal spełnia on warunki ustawy nr 30. Zgodnie z punktem 10 okólnika nr 39 z dnia 18 lipca 2007 r. liczy się również okres poprzedzający wejście w życie ustawy nr 30 z dnia 6 lutego 2007 r., wobec czego urzędy zobowiązane są brać pod uwagę datę wydania karty pobytu. Uwagi praktyczne: Również ten zapis okólnika budzi kontrowersje wsród urzędników biur meldunkowych, powolujących się na obowiązek zameldowania – twierdzą oni, że nie może być mowy o legalnym pięcioletnim pobycie, jeśli wnioskodawca nie był w ciągu tych pięciu lat zameldowany we Włoszech, niezależnie od posiadania karty pobytu. W przypadku osób zamężnych/żonatych z obywatelem Włoch zastosowanie może mieć art. 15 punkt 4 ustawy n. 30. Artykuł ten mówi wprawdzie o wyjątkach dotyczących osób, które zaprzestały działalności zawodowej na terenie Włoch, lecz mimo to mają prawo stałego pobytu, lecz w punkcie czwartym czytamy: “Spełnienie warunków dotyczących długości pobytu oraz działalności, o której mowa w punkcie 1 a) i b) nie jest konieczne, jeśli małżonek jest obywatelem Włoch (…)”. Niestety nie wszyscy urzędnicy zgadzają się z tym podejściem i wymagają przedstawienia dokumentacji dowodzącej posiadania odpowiednich środków utrzymania i ubezpieczenia, choć brak “zezwolenia” na pobyt we Włoszech w tym wypadku jest niezgodne z włoskim Kodeksem Cywilnym, który zobowiązuje małżonków do mieszkania razem (obbligo di coabitazione – art. 143 CC). Źródła:
|
|||||||||||
| Poprawiony: wtorek, 09 marca 2010 18:43 |
