Sportem narodowym Włochów jest bezwątpienia piłka nożna. Włosi wygrali 4 razy Puchar Świata (1934, 1938, 1982, 2006). Warto zaznaczyć, że w 1982 Polska przegrała mecz półfinałowy z Włochami 2-0, dzięki dwóm golom Paolo Rossi, który w tymże roku otrzymał Złotą Piłką.
Inni włoscy piłkarze, wyróżnieni tą nagrodą, to Roberto Baggio (1993) i Fabio Cannavaro (2006), oraz pozostali tacy jak: Franco Baresi, Paolo Maldini, Salvatore Schillaci, Dino Zoff, Gigi Riva, Gianni Rivera, Sandro Mazzola i Giacinto Facchetti, którzy na przestrzeni lat znaleźli się w trójce najlepszych piłkarzy świata.
Włoska drużyna koszykarzy dwukrotnie wygrała Mistrzostwa Europy w 1983 i 1999 roku. Do najsławniejszych graczy należą Pierluigi Marzorati i Dino Meneghin, mający na sowich kątach najwięczej meczów w reprezentacji Italii. Natomiast z największej ilości zdobytych punktów słynie Antonello Riva (3785).
W siatkówkce męskiej, Włosi wygrali prawie wszystko pomiędzy 1990 i 2000; 3 razy byli mystrzami świata (1990, 1994 i 1998) i 6 razy mistrzami Europy, 8 razy wygrali World League, ale nigdy nie wygrali na olimpiadzie. Najwięcej występów w reprezentacji Włoch ma na swoim koncie Andrea Giani, warto też pamiętać o Roberto Bernardi, Andrea Gardini, Paolo Tofoli, Marco Bracci i Andrea Zorzi.
Drużyna siatkówki żenskiej nie odniosła tylu sukcesów, ale też dużo osiągnęła; Włoszki były mistrzyniami świata w 2002 i wygrały puchar świata w 2007, grając z Polską (3-0). Warto przypomnieć tutaj zawodniczki takie jak: Simona Rinieri, Eleonora Lo Bianco, Francesca Piccinini czy Maurizia Cacciatori.
Również Włoska szermierka osiągnęła dużo w ostatnich 20 latach, przede wszystkim we florecie żenskim, dzięki Valentinie Vezzali i Giovannie Trillini, które wygrały prawie wszystko pomiędzy 1986 i 2008 rokiem, a w drużynie męskiej, na olimpiadzie w Sydneye, Aldo Montano wygrał zloty medal.
Jeśli chodzi o kolarstwo, to w latach '30 i '40, najważniejszymi kolarzami byli Gino Bartali, (wygrał 3 razy Giro D'Italia i 2 razy Tour de France) i Fausto Coppi (wygrał 5 razy Giro D'Italia, 2 Tour de France i raz był mystrzem świata). Tour de France wygrali również: Ottavio Bottecchia (1924-25), Felice Gimondi (1965) i Marco Pantani (1998), który zmarł w 2004 w niewyjaśnionych okolicznościach.
W tenisie męskim, najpopularniejszym tenistą był Adriano Panatta, który wygrał turnieje w Paryżu i w Rzymie w 1976. W latach '90, dobrymi tenisistami byli Omar Camporese i Andrea Gaudenzi. Najlepsze włoskie tenistki to Silvia Farina i Francesca Schiavone, która jeszcze gra.
Mówiąc o gimnastyce, warto wspomnieć o Jurim Chechi, specjaliście od ćwiczeń na kółkach, który wygrał złoty medal na Olimpiadzie w 1994, został 5 razy mistrzem świata i 4 razy mistrzem Europy, natomiast ćwiczący na drążku Igor Cassina wygrał złoty medal na ostatniej olimpiadzie w Sydney. Zarówno Juri Chechi jak i Igor Cassina w swoich dyscyplinach, są autorami ćwiczeń, które na stałe wpisały się do historii sportu i noszą ich nazwiska.

Formula 1 jest najpopularjniejszym,  po piłce nożnej, sportem  we Włoszech, a  prawie wszyscy Włosi są kibicami Ferrari. Jednak tylko 2 włoskich pilotów  było mistrzami świata: Nino Farina (1950r. w Alfa Romeo, pierwszy rok w Formule 1) i Alberto Ascari (1952 i 1953 w Ferrari).
Włoscy kierowcy byli za to wiele razy motocyklowymi mistrzami świata. Najczęściej tytuł ten zdobyli Giacomo Agostini (15 razy; 8 razy w 500ccm, od 1966 do 1972r. i w 1975r.) i Valentino Rossi (7 razy, 1 w 500ccm i 4 w MotoGP; od 2001 do 2005r.). W 500ccm wygrywali też Umberto Masetti (w 1950 i 1952r.), Libero Liberati (1957), Marco Lucchinelli (1981) i Franco Uncini (1982). Warto przypomieć też Carlo Ubbiali (był 9 razy mistrzem świata), Maxa Biaggi (4 razy w 250cc) i Waltera Villa (mistrzostwo świata zdobył 4-krotnie).

Jeśli chodzi o narciarzy, najważniejszymi byli Gustav Thöni, który wygrał 4 razy Alpejski Puchar Świata  (w latach: 1971, 1972, 1973  i 1975) i olimpiadę w 1972 roku. Bardzo znani we Włoszech byli: Alberto Tomba, mistrz świata w zjeździe alpejskim w 1996r., który trzykrotnie zdobył rwnież złoty medal na olimpiadzie (2 razy w 1988 i raz w 1992 roku) oraz Deborah Compagnoni, mistrzyni świata w 1996 i 1997 roku i trzykrotna złota medalistka olimpijska (1992, 1994 i 1998).